Gatunek rośliny z rodziny bobowatych (Fabaceae). Od 1989 roku gatunek ten włączono do rodzaju Secuigeria. Należy do niego około 12 gatunków spotykanych głównie w obszarze śródziemnomorskim, choć niektóre z nich występują nawet w Europie Środkowej.

WYSTĘPOWANIE I ŚRODOWISKO

Cieciorka pstra to gatunek europejsko – śródziemnomorsko – irano – turański. Pochodzi z Azji i Europy, ale rozpowszechnił się w Nowej Zelandii i Północnej Ameryce. Uprawiany jest w wielu krajach świata.

W Polsce na stanowiskach naturalnych cieciorka pstra jest dość pospolita, osiągnęła u nas swoją północno – wschodnią granicę występowania, w górach występuje po regiel górny. Najłatwiej spotkać ją można na przydrożach, miedzach, słonecznych stokach wzgórz oraz obrzeżach lasów i suchych łąkach o średnim poziomie wilgotności lub na stanowiskach suchych. Preferuje gleby gliniaste i rędziny bogate w węglan wapnia.

Nie toleruje dużego natężenia azotu i nieprzepuszczalnego podłoża. Najlepiej rozwija się w pełnym słońcu, toleruje również półcień.

OPIS ROŚLINY

Roślina wieloletnia posiadająca długie rozgałęzione cienkie i mocne kłącza. Mogą one sięgać nawet 3 m długości. Z kłączy wykształcają się pokładające się i rozgałęzione zielone łodygi u podstawy zdrewniałe, osiągające długość od 30 do 150 cm.

Na łodygach osadzone są liście nieparzysto pierzaste złożone z 5 – 10 par listków o zaostrzonych końcach z jednym listkiem na szczycie osi oraz z przylistków.

Kwiatostan główkowaty 10 – 20 kwiatowy, kwiaty motylkowe długości 10 – 15 mm. Korona różowawa lub biało liliowata. Skrzydełka i łódeczka bladoliliowa, a łódeczka na szczycie ciemno purpurowa, dziubkowato zaostrzona, żagielek różowy. Owocem cieciorki pstrej jest kanciasty wzniesiony i tępo zakończony strąk, zawierający w środku małe twarde czerwonobrunatne nasiona. Roślina kwitnie długo, bowiem kwiatostany zaczynają kwitnąć pod koniec maja lub na początku czerwca i kwitną do lipca a nawet sierpnia. Jest to roślina mrozoodporna.

CIEKAWOSTKI

• Cieciorka pstra przez rewizją ujęć taksonomicznych zaliczana była do rodzaju (Caronilla) tłumaczenie z łacińskiego to mała korona. Nadano tą nazwę ze względu na budowę kwiatostanu.

• Nazwa łacińska gatunku (Varia) oznacza zmienną, nadana ze względu na wielobarwność kwiatów.

• W medycynie ludowej stosowana była jako środek nasercowy i moczopędny. Sporządzano z niej napar zalecany jako lek w kuracjach nerwicy serca, przy regulacji rytmu serca i na uspokojenie. Napar działa łagodnie na nerki oraz moczopędnie.

• Obecnie surowiec rzadko stosowany ze względu na własności toksyczne i trujące.

• Zatrucie tą rośliną wywołuje biegunkę, duszność, utratę przytomności, w skrajnych przypadkach prowadzi do zgonu.

• Ziele zawiera glikozyd, koronilinę, saponiny, pochodne kumaryny, garbniki, gorycze, sole mineralne i witaminy.

• Ze względu na ładne kwiatostany czasami uprawiana jest w pojemnikach i donicach. Nie nadaje się do ogrodów ze względu na jej toksyczność oraz szybki wzrost kłaczy i korzeni. Używana jest jako roślina okrywowa na skarpach i hałdach.

• W stanie surowym szkodliwa dla zwierząt gospodarskich.

• Jest rośliną żywicielską dla wielu gatunków larw motyli.

• Roślina owadopylna, nasiona rozsiewane przez wiatr i owady.

• Ze względu na dużą zawartość kumaryny po skoszeniu wydaje przyjemną, dość silną woń siana.