Harcerski Klub Ekologiczny Zimorodek

Ochrona przyrody

Harcerski Klub Ekologiczny "Zimorodek" działa przy Komendzie Lasowiackiego Hufca ZHP w Stalowej Woli.

Klub ma na celu służyć zuchom, harcerzom i instruktorom, jak i niezrzeszonej młodzieży i dzieciom w pozyskiwaniu wiedzy z zakresu ekologii i ochrony przyrody. Klub posiada bazę szkoleniową na terenie Ośrodka Szkoleniowo- Wypoczynkowego "Na Kopcu" w Zaklikowie.

Zapraszamy wszystkich chętnych do spędzenia wolnego czasu w naszym Ośrodku, na terenie którego znajduje się ścieżka ekologiczna "Jak to się dzieje w przyrodzie".

Krajobraz, obfitość runa leśnego w okolicznych lasach oraz ryb w rzece Sannie to główne bogactwa tego Ośrodka. Znajduje się on w niedalekiej odległości od kilku rezerwatów przyrodniczych i stanowi świetną bazę wypadową na piesze i rowerowe wycieczki.

Historia niszczenia przyrody, to historia działań podejmowanych intencji jej ulepszenia

Harcerska Sieć Monitoringu Ziemi Lasowiackiej

Przyłącz się do walki o czyste środowisko naszej ziemi lasowiackiej. Zgłoś dzikie wysypisko, lub inne zagrożenie środowiska, efekty ważnych działań prosimy nanosić na karty monitoringu. Wyślemy je potem do odpowiedniego urzędu.

Dokument do pobrania
Karta Monitoringu

Popularne

Nowości

Ochrona przyrody

Ochrona przyrody.

W powszechnym rozumieniu termin ochrona przyrody oznacza działania na rzecz zachowania, racjonalnego wykorzystania i przywracania różnych składników przyrody, w szczególności dziko żyjących roślin i zwierząt, oraz ochrony całych układów przyrodniczych i krajobrazu.

Ochrona przyrody obejmuje:

ochronę gatunkową i obszarową (parki narodowe, parki krajobrazowe, rezerwaty przyrody, użytki ekologiczne);
ochronę powietrza, wód, gleby i zasobów mineralnych;
aktywność prawno-organizacyjną, techniczną i technologiczną – zagadnienia związane z gospodarką energetyczną, ściekową i transportem.

Ochrona przyrody nabiera znaczenia jako nauka kompleksowa, która bada wartości poznawcze, kulturalne, wychowawcze, estetyczne, środowiskowo-ochronne, tkwiące w naturalnych i przekształconych obiektach, układach i zjawiskach przyrodniczych, określa kierunki i metody wykorzystania tych wartości oraz stwarza podstawy ich kształtowania oraz stwarza podstawy tworzenia norm prawnych regulujących stosunek człowieka do PRZYRODY.

W przeciwieństwie do tradycyjnej, biernej ochrony przyrody, obecnie rozwijane są idee czynnej ochrony przyrody, polegającej na ochronie nie tylko układów ekologicznych (populacji, biocenoz, krajobrazów), lecz także procesów (często pochodzenia antropogenicznego), które doprowadziły do ich powstania.

Ochronę przyrody w Polsce datuje się od czasów Bolesława Chrobrego (ograniczenie połowu bobrów). W 1347 Kazimierz Wielki, a w 1420 i 1423 Władysław Jagiełło wydali zarządzenia zakazujące wycinania cisów, starych dębów itp.

Pionierami nowoczesnej ochrony przyrody w Polsce byli A. Siła-Nowicki, M. Raciborski, J.G. Pawlikowski, których dzieło kontynuowali A. Wodziczko i M. Siedlecki. Wybitnymi organizatorami ochrony przyrody byli W. Goetel, a przede wszystkim W. Szafer. Współpracę międzynarodową na polu ochrony przyrody koordynuje Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody i Jej Zasobów.

W Polsce Państwowa Rada Ochrony Przyrody ma charakter doradczy i opiniodawczy. Organem administrującym i koordynującym działania ochrony przyrody w Polsce jest minister ochrony środowiska, zasobów naturalnych i leśnictwa.