n

JEMIOŁA POSPOLITA (Viscum album)

Liście – trwałe, grube, skórzaste, szerokolancetowate, zrośnięte nasadą po 2 do 3, naprzemianległe, siedzące długości 2-6 cm.

Kwiaty – jednopłciowe, żółtawe, niepozorne choć o miłej woni i dużej ilości nektaru. Zebrane są po kilka w pączki, w widlastych rozgałęzieniach gałązek. Kwitną od lutego do kwietnia. Pyłek przenoszą owady głównie muchy.

Owoce – niby jagoda, kulista, jednonasienna, biała lub żółtawa. W grupach po 2-6 sztuk. Dojrzewają późną jesienią i zimą. Stanowią pożywienie przez okres zimy dla ptaków
w tym jemiołuszek, które najwięcej przyczyniają się do rozprzestrzeniania się jemioły.

Korzenie –jemioła jako półpasożyt ma rozbudowany system ssawek rozrastających się
w gałęziach drzewa.

 

Image

ZASTOSOWANIE:

  • jemioła ma duże właściwości lecznicze. Wyciąg z pędów i liści stosuje się pomocniczo w leczeniu choroby nadciśnieniowej, wzmacnia też serce i koi nerwy;

  • stosowane w leczeniu chorób nowotworowych i wirusowych;

  • w medycynie ludowej używana była do leczenia choroby pląsawicy;

  • z owoców wytwarza się lepką ciecz używaną jako lep do chwytania małych ptaków;

  • liście i młode gałązki mogą stanowić paszę dla bydła, koni, owiec i kóz.

UWAGA! Owoce jemioły są silnie trujące

Image ODMIANY :

Jemioła występuje w trzech podgatunkach:

  • jemioła pospolita – pasożytuje na drzewach liściastych takich jak: topola, jesion, klon, brzoza, lipa, grusza i jabłoń, bardzo rzadko na dębie.
  • Jemioła rozpierzchła – żywicielem jest sosna.
  • Jemioła jodła – żywicielem jest jodła.

 

CIEKAWOSTKI I LEGENDY:

Mało jest roślin z którymi, tak jak z jemiołą wiązałoby się tyle legend, mitów, wierzeń i przesądów.

  • Pisali o niej Teofrast, Pliniusz i inni autorzy starożytni. Szczególną rolę odgrywała jemioła
    u Druidów, Galów, Bretonów i Brytów, w świętych gajach dębowych, jako roślina magiczna i obrzędowa.

    Uważali ją za dar niebios i szóstego dnia po nowiu w białych szatach dokonywali obrzędu ścinania złotym sierpem jemioły rosnącej na dębie.

    „Złota gałąź” Frasera to mała, złotożółta gałązka jemioły, która Eneasz otworzyć miał drogę do podziemnego królestwa cieni.

  • Według Wergilego, jemioła to „drzewo dwukształtne wskazywane przez gołębie, które zazielenia się liśćmi, zrodzone z korzeni innego”;

  • Celtyccy kapłani składali jej hołd jako lekowi na wszystkie choroby. Napój z jemioły miał leczyć bezpłodność;

  • W nordyckich krajach powstał zwyczaj zawieszania jemioły u sufitu na Boże Narodzenie, roślina ta odpędzać miała od domu uroki i demony;

  • Zawieszona nad drzwiami promieniowała na cały dom zbawienna moc, przynosząca zgodę, miłość i szczęście;

  • U prymitywnych ludów Afryki i Australii oraz u Ajnosów jemioła zawsze była rośliną sprzyjającą płodności;

  • Zwyczaj całowania pod jemiołą wywodzi się przypuszczalnie z XVII wiecznej Anglii. Po każdym pocałunku mężczyzna zrywał z krzaku po jednej „kulce”. Wierzono, że gdy zerwie ostatnią otrzyma dar płodności. Wiąże się to z lepkim sokiem z owoców, które traktowano jako boskie nasienie. Jemioła więc musiała mieć nieziemski rodowód
    i działanie;

  • W starożytnym Rzymie kleisty miąższ owoców jemioły wykorzystywany był w pułapkach jako lep;

  • Nazwa jemioły viscum oznacza po łacinie -lep

Zimą gdy drzewa nie mają liści, jemioła staje się widoczna. To jedyna w Polsce roślina nie zapuszczająca korzenie do ziemi i chyba jedyny pasożyt, któremu przypisuje się tyle szczęściodajnych właściwości.

Nawet botanicy nie widzą potrzeby zwalczania jemioły bo nie szkodzi zbyt wiele a zdobi drzewa zimą i jest stołówką dla ptaków.

Image

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Powered by WordPress
n