n

Kapituła sprawności harcerskich

Sprawność harcerska to zdobyta i udowodniona działaniem umiejętność, którą harcerka lub harcerz potrafi posłużyć się w razie potrzeby.

Zdobywanie sprawności jest formą samokształcenia. Służy budzeniu, rozwijaniu i pogłębianiu zainteresowań, umożliwia przyswajanie przydatnych w życiu umiejętności i ćwiczenie zaradności oraz uczy rzetelności w działaniu. Przyznanie sprawności jest uznaniem umiejętności harcerki i harcerza w danej dziedzinie. Zdobyte sprawności wskazują, że harcerka lub harcerz wykonali określone zadania, zdobyli niezbędne umiejętności i potrafią z nich korzystać.

Sprawność harcerska to zdobyta i udowodniona działaniem umiejętność, którą harcerka lub harcerz potrafi posłużyć się w razie potrzeby.

Zdobywanie sprawności jest formą samokształcenia. Służy budzeniu, rozwijaniu i pogłębianiu zainteresowań, umożliwia przyswajanie przydatnych w życiu umiejętności i ćwiczenie zaradności oraz uczy rzetelności w działaniu. Przyznanie sprawności jest uznaniem umiejętności harcerki i harcerza w danej dziedzinie. Zdobyte sprawności wskazują, że harcerka lub harcerz wykonali określone zadania, zdobyli niezbędne umiejętności i potrafią z nich korzystać.

Sprawności odgrywają ważna rolę w harcerskim wychowaniu. Aby w pełni wykorzystać możliwości wychowawcze w dziedzinie ekologi i ochrony przyrody przy Klubie Ekologicznym będzie pracowała kapituła sprawności harcerskich.

Wybór sprawności zależy od indywidualnej decyzji harcerki i harcerza.

Zadaniem naszej „kapituły sprawności” będzie przedstawienie oferty sprawności z dziedziny ekologi, przyrodoznawstwa i puszczaństwa. Chcemy też stworzyć warunki do ćwiczenia wybranych przez nich umiejętności w pracy naszego Harcerskiego Klubu Ekologicznego
w bezpośrednim kontakcie z przyrodą.

Liczymy, że proponowane przez kapitułę sprawności zadania posłużą do zdobycia konkretnej wiedzy i umiejętności, odkryją nowe zainteresowania, nauczą szacunku do przyrody, a każdy
z harcerzy sprawdzi swoje możliwości w kontakcie z naturą.

WYMAGANIA – ETAPY ZDOBYWANIA SPRAWNOŚCI INDYWIDUALNYCH.

ImageImage

  1. Każda sprawność składa się z wymagań, dotyczących poznania lub zrozumienia określonej dziedziny, oraz z zadań umożliwiających ćwiczenie, sprawdzenie i zaprezentowanie konkretnych umiejętności;

  2. Sprawności występują w czterech poziomach trudności:

  • sprawności pierwszego poziomu mogą zdobywać początkujący w danej dziedzinie

    harcerki i harcerze (10-13 lat). Zdobywanie tych sprawności nie powinno powodować

    problemów w pozyskiwaniu wiedzy i umiejętności;

  • sprawności drugiego poziomu, to sprawności dla pogłębiających wiedzę i doskonalących

    umiejętności, rozwijających swoje zainteresowania. Motywuje do zdobywania wiedzy z

    wybranej dziedziny poza programem własnej drużyny lub zastępu, do samodzielnego

    poszukiwania możliwości ich praktycznego wykorzystania. Zdobywają te sprawności

    harcerze jak i harcerze starsi;

  • poziom trzeci – zakłada zdobycie ponad przeciętnej wiedzy i umiejętności z wybranej

    dziedziny, wymaga umiejętności samodzielnego doskonalenia się w tej dziedzinie, a także

    zaangażowania do działania innych. Zdobywają tą sprawność harcerze starsi (13-16 lat);

  • sprawności mistrzowskie wymagają umiejętności na poziomie niemal profesjonalnym

    liczącym się w dorosłym życiu. Sprawność mistrzowska stanowi świadectwo

zaawansowanych zainteresowań i dużej aktywności społecznej w wybranej dziedzinie.

Sprawność ta przeznaczona jest dla wędrowniczek i wędrowników. W niektórych

dziedzinach odpowiednikiem tej sprawności są uprawnienia związkowe lub państwowe.

  1. Wymagania kolejnych sprawności mogą stanowić program indywidualnego rozwoju
    w wybranej dziedzinie.

  2. Zasady zdobywania sprawności:

  • po dokonaniu wyboru sprawności harcerka lub harcerz zgłasza „kapitułę sprawności” chęć jej zdobywania i układa indywidualny plan zdobywania sprawności po konsultacjach przygotowuje kartę próby;

  • w czasie zdobywania sprawności korzysta z pomocy książek, czasopism, internetu, fachowców;

  • zatwierdza sprawność przed kapitułą i otrzymuje potwierdzenie zdobycia sprawności;

  • drużynowy macierzystej drużyny otrzymuje potwierdzenie zdobycia przez harcerkę, harcerza sprawności i ogłasza ten fakt w swoim rozkazie potwierdzając wpisem
    w książeczce harcerskiej, oraz umieszczeniem na mundurze znaczka sprawności.

  1. Sprawności jedno- dwu- trzy- poziomowe tworzą jeden ciąg tematyczny, mają taki sam znak graficzny.

    Poziom trudności oznaczony jest odpowiednim kolorem obwódki znaczka

    – sprawności I poziomu – kolor granatowy

    II poziom – kolor zielony

    III poziom – kolor czerwony

sprawności mistrzowskie – kolor czarny.

ZADANIA ZESPOŁOWE

Zdobywając stopnie i sprawności harcerki i harcerze rozwijają się indywidualnie, ale niekoniecznie

uczą się współpracy, współdziałania, umiejętności pracy w zespole. Do tego wykorzystujemy zadania zespołowe. Uczą one wspólnego działania, odpowiedzialności, rzetelności.

Są świetnym środkiem do planowania i oceny wspólnej pracy.

Zadaniami zespołowymi mogą być:

  • przygotowanie zbiórki lub jej fragmentu;

  • akcje zarobkowe;

  • nabór do drużyny;

  • wykonywanie urządzenia obozowego;

  • prace na rzecz ośrodka harcerskiego itp.

Zadania zespołowe realizujemy w zastępach. Zastęp sam wybiera zadania, sam dzieli pracę, sam ją wykonuje i ocenia.

Kapituła sprawności harcerskich przygotowuje propozycję zadań zespołowych z datami kalendarza ekologicznego, pracami związanymi z ochroną przyrody i zadaniami związanymi z naszym harcerskim ośrodkiem. Liczymy, że zadania zespołowe mogą być połączone z pobytem na biwakach i kontakcie z przyrodą.

PROJEKT

Do pełnego rozwoju harcerek i harcerzy starszych, zwłaszcza w zakresie rozwoju społecznego obok sprawności i stopni harcerskich służy projekt.

Projekt jest sposobem uczenia harcerzy działania w zespole, podejmowania decyzji
i odpowiedzialności. Stwarza okazję na wyćwiczenie dobrego planowania, realizacji
i podsumowania zadania.

Główną rolę (przy realizacji projektów) „kapituły sprawności harcerskich” będzie pomoc
w umiejętnym łączeniu zadań sprawności stopni i projektów w obszarze działania w strefie ekologii tak aby stanowiły w danym momencie jedną ścieżkę poszukiwań oraz czuwanie nad tym, aby planowanie i realizacja projektów była zgodna z harcerskimi metodami i ideałami.

ZNAKI SŁUŻB

  • Znaki służb przygotowują do świadomego podjęcia stałej służby i uczą pracy w zespole;

  • Przez zdobywanie znaków służb wędrownik poznaje dziedziny, w których ma możliwość pełnić służbę na rzecz organizacji i społeczeństwa;

  • Wybrany znak służby mogą zdobywać wędrownicy w zespole istniejącym stale lub zorganizowanym specjalnie dla zdobywania znaku;

„Kapituła Sprawności Harcerskich” HKE będzie współpracować i pomagać w zdobywaniu znaku służb przyrodzie i turystyce.

Oto przykłady zadań dla tych służb.

ZNAK SŁUŻBY PRZYRODZIE

ImageWspółczesna cywilizacja zrobiła już wiele, aby zdegradować życie na Ziemi. Każdego dnia zatruwamy i zaśmiecamy środowisko naturalne. Każdego dnia giną kolejne gatunki fauny i flory. Czy musimy żyć na betonowej pustyni, wśród kikutów wymarłego lasu, dymiących kominów, zatrutych mórz, jezior i rzek?

Przyroda to świat naszych harców. Harcerz miłuje przyrodę i stara się ją poznać. Wśród przyrody przeżywamy harcerską przygodę. W naturze szukamy równowagi ducha. Mamy świadomość, że jesteśmy jej cząstką. EKOLOGIA jest naszym sposobem na życie.

Ludzki brak wyobraźni, beztroska, bezmyślność, nieświadomość skutków swego działania są winne tragedii środowiska naturalnego. Zacznijmy chronić przyrodę od zmiany naszych postaw
i nawyków, od stosowania zasad ekologii w codziennym życiu i harcerskim działaniu. Zawsze
i wszędzie, wykorzystując swoje możliwości, bronimy przyrody, przeciwstawiając się jej niszczeniu. Poszerzajmy swoją wiedzę, aby skutecznie to robić. Pomóżmy ratować Ziemię – oto idea tego znaku wędrowniczej służby.

Wypełniać tę wędrowniczą służbę i zdobyć znak można na przykład:

  • organizując stałą opiekę nad wybranym obszarem leśnym, parkiem miejskim, pomnikiem przyrody, jeziorem, stawem,rzeką, organizując opiekę nad zwierzętami;

  • nawiązując współpracę z dyrekcją parku narodowego i wykonując zlecone przez nią prace, podejmując się organizacji patroli przeciwpożarowych i porządkowych, etc;

  • nawiązując współpracę z lokalną prasą, radiem, telewizją, wspólnie przyczyniając się do usuwania zagrożeń w waszym regionie;

  • nawiązując współpracę z leśnictwem, nadleśnictwem, administracyjną jednostką ochrony środowiska i wykonując zlecone przez nią prace;

  • upowszechniając w swojej gminie, mieście, ideę segregacji śmieci i będąc rzecznikiem tej sprawy w kontaktach z lokalnymi władzami;

  • przeprowadzając kampanię na rzecz ekologicznych środków czystości;

  • organizując w waszym mieście obchody Międzynarodowego Dnia Wody (23 marca) lub Międzynarodowego Dnia Ziemi (24 kwietnia);

  • organizując w hufcu akcję „Sprzątanie Świata”;

  • podejmując zadania „Gry w zielone”;

  • likwidując dzikie wysypiska śmieci;

  • przeprowadzając w hufcu kursy ekologicznego obozowiska;

  • organizując „ekologiczny biwak”, na których będziecie pokazywać, jak współżyć
    z przyrodą, nie degradując jej;

  • organizując „ekologiczne” stanice, pola namiotowe, campingi, hoteliki obozowe;

  • organizując społeczne akcje protestacyjne przeciwko tych, którzy lekceważą sprawy ochrony przyrody i zanieczyszczają środowiska;

  • organizując kluby ekologiczne, koła Ligi Ochrony Przyrody, patrole ochrony przyrody;

  • przeprowadzając mikrokursy przyrodoznawstwa;

  • organizując obozy naukowe poświęcone sprawom ochrony środowiska;

  • sporządzając raporty o stanie zagrożeń ekologicznych waszego regionu i przedstawiając je odpowiednim władzom, nawiązując kontakty z instytucjami badawczymi, klubami ekologicznymi.

ZNAK SŁUŻBY TURYSTYCE

ImageHarcerskie życie jest nieustanną wędrówką. Nasze wędrowanie to nie tylko pokonywanie przestrzeni. To przede wszystkim OTWARCIE NA ŚWIAT: ciekawość i umiejętność szukania przygody. Chęć dotarcia tam gdzie znajdziemy coś interesującego i wartego poznania. Czegoś, co pogłębi wiedzę i wzbogaci nas wewnętrznie. Jest odkrywanie nieznanych dotąd miejsc i spotkania nowych ludzi.

Wyruszajcie więc na szlak z otwartymi oczyma, a to, co zobaczycie, wzbogaci ścieżkę waszego własnego rozwoju.

Aby móc w pełni korzystać z poznania krajów, społeczeństw i kultur, należy harcerską wędrówkę zacząć od swojego otoczenia – miejsca, w którym żyjemy. Od odkrycia wszystkich jego walorów – historii i tradycji, kultury i dorobku przyszłych pokoleń, przyrody i piękna krajobrazu, spotkania ludzi tam żyjących, poznania ich spraw i problemów.

Wędrówka jest okazją do wykazania się harcerskimi umiejętnościami – znajomością zasad obowiązujących na szlaku, samodzielnością, sprawnością organizacyjną, wiedzą zaczerpniętą ze wszystkich technik harcerskich. Wędrówka łączy, umacnia harcerskie bractwo, jednoczy nas wobec zadania dotarcia do wspólnego celu. Wędrówka to także odpoczynek. Niewiele rzeczy daje tyle odprężenia co kontakt z przyrodą. Dlatego musimy dbać, by ciągle mieć gdzie wędrować. Jest to więc także służba tym, którzy przyjdą po nas, tak, by i oni mogli wyruszać na swój szlak, by mieli szansę zobaczyć i poznać nowe rzeczy.

Taka jest idea – przez turystykę i krajoznawstwo otworzyć się na świat, wędrować, poznawać
i odkrywać to, co przynosi szlak i przecierać nowe ścieżki dla innych. Zachęcać do takiego właśnie sposobu spędzania czasu, pomóc zrozumieć innym, co daje wędrówka.

Wypełniać tę wędrowniczą służbę i zdobyć znak można na przykład:

  • organizując innym – zaprzyjaźnionej drużynie, koleżankom i kolegom ze szkoły, młodszym dzieciom, rodzicom, znajomym i nieznajomym – wędrówki do wybranego celu, na wybranej trasie, na wybrany temat (np. wyprawy etnograficzne, historyczne, społeczne, przyrodnicze);

  • uczestnicząc w inwentaryzacji zabytków, obiektów przyrody, obejmując je stałą opieką;

  • nawiązując współpracę i podejmując wspólne przedsięwzięcia turystyczne z PTTK, SKKF, TKKF, PTSM i innymi organizacjami (np. Sportowymi);

  • uprawiając turystykę kwalifikacyjną, zdobywając odznaki turystyczne (np.. OTP, GOT)
    i krajoznawcze własnego miasta, regionu, Polski;

  • zdobywając uprawnienia PTTK: Organizatora Turystyki (OT), Młodzieżowego Organizatora Turystyki (MOT);

  • porządkując, znakując lub konserwując trasy turystyczne, opracowując mini-przewodniki popularyzując wędrówkę (wystawy, audycje w radiowęźle szkolnym, artykuły w pisemkach szkolnych i prasie młodzieżowej);

  • prowadząc stanicę, bazę turystyczną i organizując dla korzystających z niej program turystyczny;

  • organizując obozy, złazy, tematyczne obozy wędrowne etc;

  • organizując rajdy prezentując folklor, kulturę, historię i współczesność różnych regionów Polski;

  • organizując harcerskie muzeum etnograficzne;

  • nawiązując współpracę z Państwową Służbą Ochrony Zabytków;

  • zbierając legendy, opowiadania, podania ludowe z różnych regionów Polski;

  • nawiązując współpracę ze skautami z innych krajów i organizując wspólnie wyprawy zagraniczne;

  • opracowując folder, informator, album o swojej miejscowości (także w języku obcym, z przeznaczeniem dla zaprzyjaźnionej drużyny skautowej).

Powered by WordPress
n