n

KIEŁB KRÓTKOWĄSY (Gobio gobio)

 

Ryba słodkowodna z rodziny karpiowatych, promieniopłetwa.

W różnych regionach Polski znana pod nazwą: graban, rudzik, forela, kobel, płonica, koblik, wiok, gobiuk, piaskorób, zmarzlica i rusik.

ZASIĘG WYSTĘPOWANIA I SIEDLISKO.

Występuje w całej Europie z wyjątkiem części południowej Hiszpanii, Włoch, Grecji oraz północnej Skandynawii, również w wodach środkowej Azji oraz zachodniej i środkowej Syberii. W zlewisku morza Czarnego i Kaspijskiego.

W Polsce rozprzestrzeniony jest na całym obszarze kraju.

Kiełb jest właściwie rybą rzeczną zamieszkującą małe strumienie, rzeczki o wolnym nurcie i duże rzeki, ale spotkać go można i to w dużych ilościach w wodach stojących jezior o żwirowym lub piaszczystym dnie.

Lubi miejsca gdzie woda jest czysta, jest wrażliwy na zanieczyszczenia, preferuje dno piaszczyste i żwirowate.

Przebywa stadnie na płyciznach, z dala od silnego prądu wody, w pobliżu brzegu. Jest rybą mało płochliwą. Najbardziej aktywną rankiem i wieczorem. W środku dnia, zwłaszcza w czasie upalnej pogody, zgromadzony w stadka leży nieruchomo na dnie podpierając się płetwami. W nocy szuka schronienia wśród roślinności, kamieni i gałęzi.

W zimie przenosi się w głębsze dołki i zimuje nad dnem ale zawsze blisko brzegu.

Image 

WYGLĄD I CECHY ZEWNĘTRZNE.

Ciało kiełbia jest wrzecionowate, prawie obłe, tylko nieznacznie spłaszczone z boków i w niewielkim stopniu wygrzbiecone. Trzon ogonowy stosunkowo wysoki. Głowa długa z dużymi oczami, przesuniętymi w kierunku ciemienia głowy.

Pysk tępy, nozdrza u kiełbia bardzo wyraźne. Otwór gębowy niewielki, dolny, opatrzony jedną para wąsików na dolnej szczęce.

Wąsiki są krótkie, sięgają najwyżej do połowy oczu, a u niektórych osobników nie sięgają nawet przedniej krawędzi oka.

Przegroda międzyskrzelowa nie pokryta łuskami. Linia boczna wyraźna, słabo wygięta, liczy 40-42 łusek. W płetwie grzbietowej 9-10 promieni. W płetwie odbytowej jest ich 8-9. Płetwa ogonowa rozwidlona.

Grzbiet jest barwy brązowo-czarniawej, brązowo-niebieskiej bądź brązowo-zielonkawej. Boki są jaśniejsze z długim pasem ciemnych o zatartych konturach plam barwy niebieskiej, aż do fioletowej, a ponad nimi znajdują się liczne, nieregularnie rozmieszczone, drobne ciemne plamki.

Brzuch białawy, lśniący, na płetwach nieparzystych ciemne punkty.

Gatunek ten osiąga długość 8-14 cm. Nieliczne osobniki maksymalnie do 20 cm i wagę maksymalnie około 120 g.

Image 

 

ROZRÓD:

Pojęcie to obejmuje nie tylko rozmnażanie lecz również zjawiska z nim związane, np. zachowanie godowe ryb, budowę gniazd, opiekę nad potomstwem.

U kiełbi dojrzałość płciową ryby osiągają po dwóch latach życia. Tarło rozpoczyna się w końcu kwietnia lub w maju. Jaja składane są na piasku, na korzeniach, kamieniach, czasami wśród roślinności. Rozród jest wielomiotowy. W tym okresie ciało i płetwy samców pokrywa wyraźna wysypka tarłowa, niewielkie jasne guzki, które sprawiają, że ryba w dotyku wydaje się szorstka.

Ikra złożona w 3-4 porcjach w odstępach około 10 dni składa się z 1-3 tysiąca jaj. Rozwój ikry trwa od 7-10 dni, zaś okres wylęgu embrionów z jaj od 3-7 dni.

Tempo wzrostu ryby jest zróżnicowane i wyraźnie zależy od warunków środowiska, osiągając 10-15 cm w piątym roku życia. Żyją do 8 lat.

POKARM:

Kiełb odżywia się w głównej mierze larwami ochotkowatych i jętek, chruścikami, drobnymi skorupiakami oraz szczątkami roślin.

Pokarm pobiera prawie wyłącznie z dna. Największą aktywność w żerowaniu przejawia w godzinach rannych i pod wieczór.

ZNACZENIE GOSPODARCZE I OCHRONA.

W Polsce nie posiada wymiaru ani okresu ochronnego.

Praktycznie nie ma znaczenia gospodarczego służy jako pokarm rybom drapieżnym, używany czasem przez wędkarzy jako przynęta.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Powered by WordPress
n