n

Natura 2000

Wśród najważniejszych aktów prawnych Unii Europejskiej dotyczących ochrony przyrody jest Dyrektywa Rady EWG w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej flory i fauny – powszechnie zwana Dyrektywą Siedliskową.

Stanowi ona jedno z najskuteczniejszych narzędzi wdrażania postanowień Konwencji Berneńskiej – o ochronie europejskiej przyrody żywej i siedlisk przyrodniczych, która z Dyrektywą Ptasią tworzy spójną całość.

Ratyfikacja Konwencji Berneńskiej przez Polskę oraz wejście do Wspólnoty Europejskiej wymagały realizacji obu Dyrektyw oraz dostosowania prawa krajowego, przede wszystkim ustawy o ochronie przyrody i opartych na niej rozporządzeń o ochronie gatunków i siedlisk przyrodniczych.

Podstawowym celem Dyrektywy Siedliskowej jest ochrona różnorodności biologicznej na obszarze państw członków Unii Europejskiej. Zadanie to ma być realizowane poprzez:

1. Ochrona siedlisk przyrodniczych zagrożonych dla poszczególnych regionów biogeograficznych.

2. Zachowanie roślin i zwierząt rzadkich i zagrożonych realizowaną przez ochronę gatunkową i ochronę ich siedlisk.

Ich ochrona odbywa się między innymi przez wyznaczenie sieci Natura 2000 a w jej ramach utworzenie sieci specjalnych obszarów ochrony ustanawianych na podstawie Dyrektywy Siedliskowej i Dyrektywy Ptasiej. Wstępny etap wdrażania sieci Natura 2000 w Polsce mamy już za sobą.

Utworzono sieć obszarów Natura 2000 oraz dostosowano polskie prawodawstwo w tej dziedzinie do wymogów unijnych. Kolejnym etapem jest tworzenie planów ochrony obszarów Natura 2000 oraz przygotowanie monitoringu stanu siedlisk i gatunków, na podstawie których obszary te powołano.

Siedliska przyrodnicze w rozumieniu Dyrektywy Siedliskowej są to „obszary lądowe lub wodne wyodrębnione w oparciu o cechy geograficzne, abiotyczne i biotyczne zarówno całkowicie naturalne jak i pół naturalne”

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Powered by WordPress
n