n

Zimowe grzybobranie

Jeśli temperatura w miesiącach zimowych utrzymuje się przez kilkanaście dni powyżej zera, wyrastają wtedy nieliczne grzyby kapeluszowate oraz wiele grzybów niekapeluszowych, nadrzewnych z grupy hubowatych.

Bezmroźne zimy to pora na obserwację grzybów tworzących galaretowate owocniki.

Zachęcam do robienia zdjęć i przesyłania do galerii – GRZYBY- którą liczę, że będziecie tworzyć przez wszystkie pory roku.

ImageZIMÓWKA AKSAMITNOTRZONOWA

(Flammulina velutipes)

 

Nazwy ludowe:

  • pieniążek aksamitnotrzonowy

  • monetka aksamitna

  • płomiennica zimowa

 

 

Opis owocnika: – kapelusz średnicy 2-12 cm, żółtobrunatny, ciemniejszy na szczycie, na brzegu prążkowany. Powierzchnia gładka, lepka, po wyschnięciu lśniąca.

Blaszki początkowo białe, później żółtawe różnej długości, przy trzonie zaokrąglone. Trzon ciemnobrązowy, górą żółtawy n powierzchni aksamitny. Wysokość od 30-100 mm, grubość od 3-6 mm. Miąższ żółtawy. Smak i zapach łagodny, nieokreślony.

Siedlisko i rozmieszczenie.

Owocuje od września do kwietnia, szczególnie obficie w listopadzie, zimą i wczesną wiosną. Owocniki znoszą mrozy i po ich ustąpieniu rozwijają się dalej. Owocniki wyrastają w kępach na drewnie drzew liściastych głównie wierzb, olsz, topoli, lip, więzów, rzadziej buka i drzew iglastych.

Image

Wartość:

W niektórych krajach (Japonia) jest uprawiany w celach konsumpcyjnych na skalę przemysłową na podłożu ze słomy lub trocin drewna liściastego.

Do spożycia przeznacza się kapelusze, zwłaszcza na zupę, są one bardzo smaczne, można też dusić kapelusze z olejem i cebulką.

UWAGA!

Bywa mylona z trującymi:

  • hełmówka obrzeżna (Galerina marginata)

  • maślanką wiązkową (Hypholoma fasciulare)

ImageGRZYBÓWKA DZWONECZKOWATA

(Mycena tintinnabulum)

 

Opis owocnika:

Kapelusz – ciemnobrązowy, szarobrązowy, czasem wyblakły 8-20 mm, młody stożkowy do dzwonkowatego z bardziej lub mniej zaznaczonym garbkiem ciemniejszym od reszty kapelusza. Brzeg kapelusza równy, prosty z wiekiem wywinięty, prążkowany, powierzchnia gładka mokra nieco lepka, sucha błyszcząca.

Blaszki – bladoszare z różowym odcieniem, przyrośnięte i niewyraźne zbiegające ząbkiem, dość gęste i wąskie.

Trzon – bladoszary, beżowy do 6 cm dł i do 2 mm grubości, rurkowaty, wygięty, powierzchnia gładka podstawa przechodzi w nibykorzeń i jest pokryta gęstymi odstającymi, beżowymi włoskami.

Miąższ – beżowoszary, smak niewyraźny, gorzki zapach chloru lub obierek ziemniaczanych.

Siedlisko i rozmieszczenie – wyrasta w zwartych kępach po kilkadziesiąt egzemplarzy na pniakach drzew liściastych (buczynie, brzozie, grabie i olsach) znajdowanych od jesieni do wiosny. Szczególnie w cieplejszych okresach zimy.

Image

Wartości: grzyb niejadalny

UWAGI!

Bywa mylony z :

  • grzybówką plamiastą (Mycena maculata)

  • grzybówką zgięta (Mycena inclinata)

Image
PNIAREK OBRZEŻNY
(Fomitopsis pinicola)

Nazwa zwyczajowa: huba

 

Opis owocnika:

Owocnik szerokości do 40 cm, wieloletni, trwały poduszkowaty lub kopytowaty. Powierzchnia naga z drobnym nalotem, nierówna współśrodkowa żłobkowatą skórą, błyszcząca, polerowana, z twardą żywicowatą skórką, słomkowożółta lub morelowa na brzegu, poza tym wiśniowa, pomarańczowa, później czarniawa lub prawie czarna. Rurki w kilku warstwach każda długości 2-8 mm słomkowo żółtawe lub kremowe. Pory regularne, koliste. Przyrośnięty bokiem do drzewa.

Miąższ barwy jasnego drewna lub cytrynowożółty. Grubość od 15 do 40 mm, uszkodzony różowieje. Bardzo twardy, zdrewniały. Smak nieprzyjemny, zapach silnie kwaskowy.

Siedlisko i rozmieszczenie.

Na żywych i martwych drzewach iglastych (świerk, jodła) w lasach oraz na liściastych np. owocowych w sadach, brzozach, grabach, bukach. Pospolity w całej Polsce.

Image

Wartość.

NIEJADALNE. Jako pasożyt jest groźnym szkodnikiem drzew – wywołuje brunatną zgniliznę. Ma jednak właściwości higroskopijne a także antybiotyczne. Dawniej umyte, pokrojone i rozbite owocniki służyły do tamowania krwawień.

UWAGA!

Gatunkami podobny są do:

  • czyreń ogniowa (Phellinus igniarius)

  • pniarek różowy (Fomitopsis rosea)

  • hubiak pospolity (Fomes fomentarius)

  • lakownica spłaszczona (Gonoderma applanatum)

Image
UCHO BZOWE
(Hirneola aurienla – judae)

Inne nazwy: uszak judaszowe-ucho, ucho judaszowe, uszek bzowy

Opis owocnika:

Owocnik średnicy 3-15 cm, nieregularnie miseczkowaty, kubkowaty lub przypominający małżowinę uszną człowieka, pofałdowany lub prawie gładki, szarobrązowy, żółtawobrązowy lub czerwonobrązowy, rzadziej blady, czasem prawie białawy, twardo galaretowaty, siedzący lub przyrośnięty do podłoża bardzo krótkim trzonem. Zewnętrzna, płonna strona owocnika pokryta bardzo krótkimi gęstymi włoskami.

ImageW porze niedoboru wilgoci owocniki są chrząstkowate skórzaste, twardawe i zrogowaciałe. Z nastaniem okresu dużej wilgotności odżywają, jaśnieją i nabierają masy. Stają się znów elastyczne, miękkie i żelatyno-galaretowate. Grubość miąższu do 3 mm. Bez smaku i zapachu.

Siedlisko i rozmieszczenie.

Najczęściej na martwych lub chorych gałęziach bzu czarnego, znacznie rzadziej na klonach, robini, morwie oraz innych drzewach i krzewach liściastych. W Polsce pospolity. Spotykany pojedynczo i w grupach. Porasta przez cały rok, ze szczególnym nasileniem owocowania wczesną wiosną i w okresach bezmroźnych oraz po długotrwałych opadach deszczu.

Image

Wartość:

JADALNY. Rodzina uszakowatych, zwanych czasem chińskimi smardzami, jest od dawna środkiem leczniczym w medycynie Dalekiego Wschodu. W Europie grzyb ten znany był już od XVII wieku, robiono z niego okłady przy zapaleniu oczu i szyi. Dwieście lat temu rozpoczęto próby wyrabiania z ucha bzowego kremów kosmetycznych. Obecnie światowa produkcja tego grzyba wynosi pół miliona ton rocznie.

Ucho bzowe pomaga przy następstwach przeziębień, przy krwawieniach, bólach zębów, jamy brzusznej i serca. Wzmacnia psychikę, stymuluje system odpornościowy. Regeneruje cerę i włosy, przeciwdziała nadciśnieniu i kruchości naczyń krwionośnych. Rozrzedza krew i zawiera substancje pochłaniające wolne rodniki.

W Polsce ma małe znaczenie kulinarne. Szczególnie w Chinach i Japonii ceniony składnik niezliczonej ilości dań i surówek. W krajach tych jest masowo uprawiany i nosi nazwę Mu lub Mun. Ostatnio w Polsce pojawiają się farmy produkujące ucha bzowego.

UWAGA!

Gatunki podobne do:

  • uszak skórnikowaty (Auricularia mesenterica)

Przekaz podaje, że nazwa związana jest ze śmiercią Judasza, który powiesił się na gałęzi dzikiego bzu.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Powered by WordPress
n